Konuşulacak, anlatılacak o kadar çok şey var ki dile getirecek yürek yok bizde. Her an her yerde karşımıza çıkan ama her ne hikmetse  bazı haberleri es geçebiliyoruz. Artık öyle hal adı ki … Dilden dökülen kelimeler bir araya gelse de bir şey ifade etmez oldu.

Yaşanan olaylar karşısında empati yapmak bile zorlaştı. İnsanların duygularını içinde hissettiği acıyı anlamak ve anlatmak kolay değil.İnsanlar yaşanılar olaylardan dolayı tepkisiz kalması, sanki bir film şeridi gibi izlemesi tv kanallarını değiştirince her şeyin düzeleceği ölümleri yaşanılan coğrafyaya göre ayırması.. Vicdanı güçlü olan insan için akıl karı değil yaptığımız ya da yapacağımız her ne olursa olsun. Hiç bir şey yapmasak bile yerimizi belli etmeliyiz.

Sabahtan akşama kadar eve yiyecek götürebilmek için evden çıkmak ve eve geldiğinde aileden kimsenin yaşamadığını öğrenmek  ne acı…Kılına dahi zarar gelmesini istemediği bedenleri , kefenlenmiş bir şekilde son defa cennet kokusunu içine çekmek…

Yaşanan dehşet anları ardından girilen şoktan ayaklarının bağı çözülmesi gözyaşların süzülüşü  ve insanların içini kavuran acılar ve yüreğini soğutmayan gözyaşların tadı. Tüm yaşanılanlara rağmen insanların imanında itikatında  zerre kadar azalma olmayıp Allah’a, olan inançların büyüklüğüdür.

Anlatılacak kelime bulunmaz  hiçbir dilde ! Bizlere her zaman şöyle denirdi kozadan çıkan ‘’kelebeğin ömrü bir gündür’’ Bunu çok acı şekilde öğrendik.İnsanlık ne kadar duyarsız olursa olsun mutlaka uyanmış olan birileri uyuyanları uyandırmayı başaracaklardır.

Feah Uslu